Yazı Detayı
09 Nisan 2017 - Pazar 17:05
 
Babam annemi öldürdü... Babamı, benim değil Allah’ın affetmesi gerekiyor!
Ayşe Arman
 
 

 

Mucizelere inanan, hayal kurmaya bayılan, çok okuyan, çok yazan Duygu Batu.

Annesinin kuzusu Duygu Batu.

Erik ve limon canavarı Duygu Batu.

Annesine aşık Duygu Batu.

Çocukluğu çalınmış Duygu Batu.

Evinden şiddet eksik olmayan Duygu Batu.

Babası, annesini dövmesin diye dualar eden Duygu Batu.

Kavga çıktığında, evdeki bıçakları saklayan Duygu Batu.

En büyük korkusu annesinin ölmesi.

Ve korktuğu başına geliyor.

Üstelik annesini öldüren babası…

Kalbinden 7 kere bıçaklıyor!

Bu facia, Duygu, üniversite sınavına girmeden üç gün önce yaşanıyor.

Bugün 22 yaşında.

Babası hapiste, annesi toprak altında.

Duygu Batu, bunca acıya rağmen hayata tutunmayı başardı, ve yaşadığı bu korkunç acı “Hoşça Kal Anne” adıyla kitaplaştırdı.

Ben bu röportajı o balayındayken yaptım, üç gün önce evlendi. Artık bütün acıları bırakıp, mutlu olması dileğiyle…

Babam annemi öldürdü... Babamı, benim değil Allah’ın affetmesi gerekiyorİllüstrasyon: Serhat GÜRPINAR

Sen, bir insanın başına gelebilecek en korkunç şeyi yaşamışsın! Baban, anneni öldürmüş. Kalbinden 7 kere bıçaklamış, baban hapiste, annen toprağın altında. Kitabının adı da “Hoşça Kal Anne…” Ağlayarak okudum… Hadi anlat bize. Nasıl bir ilişkiniz vardı annenle?

-Kızların  ilk  aşkı  ve  kahramanı  babalarıdır   ya, benimki annemdi.  Ben anneme âşıktım.  Delice bağlıydım. Tıpkı annem gibi minyonum. Ama onun  gibi “gülüşünden  öpülesi”  de olmak  isterdim,  öyleydi çünkü benim annem, inanılmaz güzel gülerdi. Ama  ben  kahkahalardan korkan bir kız çocuğuydum…

Neden?

-Çünkü kendimi bildim bileli bizim evde şiddet vardı. Babam,  annemi ölesiye döverdi. Öyle böyle değil ama; ağızını burnunu kırardı, dişleri dökülürdü annemin. Kanı duvarlara sıçrardı. Saçlarından sürükler balkona götürürdü onu, aşağı atacak diye korkardım…

Röportajın devamı için tıklayınız.

 
Etiketler: ayşe arman, cinayet, kadın cinayeti
Yorumlar
Haber Yazılımı